‘t Komt er gelijk nooit meer van om hier iets te schrijven. ‘t Is dan ook zo druk met zo’n klein ventje in huis!

Sinds zondag drinkt Millie enkel nog flesvoeding. Het was een moeilijke beslissing want wat was nu het beste… De moeilijkheden begonnen al na een week. Kamiel vond dat mama haar borst gewoon leuk was om aan te sabbelen maar echt drinken zat er niet in. Dus was het afkolven geblazen. Veel werk en telkens waren we blij als we genoeg hadden want onze kleine man drinkt graag goed veel. Des te frustrerend was het natuurlijk als meneertje besloot om van die duurzame melk de helft terug te geven. Dan maar naar de kinderarts. Die stelde voor om telkens Gaviscon bij de moedermelk te doen en af en toe een flesje met Nutrilon A.R. te geven. De Nutrilon bevalt hem wel. Hij geeft niks meer terug als hij dit dikke goedje op heeft. Dus besloten we te stoppen met borstvoeding. Het geeft hem enkel last en daarbij denk ik dat het ook niet gezond is als hij telkens Gaviscon moet nemen. Hij is content nu en dat is toch het belangrijkste.

Ondertussen is het hier een speeltuin aan het worden. Een speelmat, een wipstoeltje, mobielen, beertjes,… en allemaal hebben ze wel hun eigen muziekje. Om zot van te worden! Nog maar zo klein en al zo’n lawaai, dat beloofd.;-)
Nu ja, klein… Het is ongelofelijk hoe snel hij verandert. Het pasgeborene is er al helemaal af. ‘t Is echt al een ferme boel nu. Ons dikkertje! De problemen van toen in het ziekenhuis van niet te willen eten en veel te weinig te wegen zijn ook totaal verdwenen. Millie weegt vandaag 4,300 kg. Wetende dat hij het ziekenhuis verliet met maar 3,210 kg… Inderdaad, op iets meer dan 3 weken is onze vent 1,090 kg verdikt.

Hij kijkt ondertussen ook al goed zijn oogjes uit. Zijn muziekmobiel boven zijn wiegje vind hij toch wel wonderbaarlijk. Af en toe wil hij wel eens zo’n beestje proberen te grijpen, alleen heeft hij nog geen controle over zijn armpjes. Soms wordt hij daar ook wel eens kwaad om. Dan zie je hem eerst met een pruillipje zien naar dat ding, dan komt de boze blik en dan komt uit totale frustratie het gekrijs. Zelfde verhaal met zijn tuutje… Het kleine ding biedt hem soms zoveel troost maar oh wee als het uit zijn mond ontsnapt. Natuurlijk bijna altijd zijn eigen schuld, die oncontroleerbare armpjes ook hé;-), maar dat snapt hij nog niet. Eerst zie je hem dan nog wat rondhappen naar het ding maar dan komt het gekrijs. Vaak is hij dan ook zo boos dat hij van die hele tuut niks meer moet weten en dat het een gevecht is om het weer in zijn mondje te krijgen. Eénmaal terug tussen de lipjes is het hier dan weer rustig.

Rust… wat een woord. We zitten hier elke avond te hopen op een nacht met alleen maar rust. Niet dat we te klagen hebben met ons kleintje. Hij slaapt, geeft 2 kreten, eet, boert en dan slaapt hij vaak terug. Dus op dat vlak zou je zeggen dat het makkelijke nachten zijn. Ware het niet dat meneer na zijn eten zowat bijna altijd de neiging heeft om nog een uur te brabbelen, te grommen en kreetjes te laten. Papa heeft daar geen problemen mee, die slaapt gewoon door alles heen. Zelfs moest onze Miel heel het huis bijéén schreeuwen dan slaapt hij waarschijnlijk nog gewoon verder. Mama anderzijds, ligt gewoon te luisteren naar wat haar ventje te vertellen heeft. Wat natuurlijk leidt tot slaapgebrek. Gelukkig is er het weekend en papa… 1 maal in de week mag mama uitslapen en dan zorgt papa in de ochtend voor Millie. Vader en zoon hun momenten samen… en ze genieten er alle twee van. Toch zou het leuk zijn als we eens een nachtje konden slapen zonder dat verdomde nachtflesje. Meneertje zal de bloemetjes waarschijnlijk nog vaak genoeg buiten zetten en nachten door doen. Als hij iets meeheeft van zijn mama en papa dan valt daar niet eens aan te twijfelen!!!

Als je trouwens van het duiveltje spreekt…

Tot de volgende!

X

http://www.myspace.com/kamielhens

Onze laatste dagjes met twee…

De zenuwen gieren door m’n lijf, niet normaal. Bij een gewone bevalling weet je niet echt wanneer het gaat komen en kan je volgens mij nog enigzins rustig blijven. Bij een geplande keizersnede daarentegen… Woensdag of vrijdag… Binnen 3 uur weten we het.
Ik mag er niet teveel bij blijven stil staan want het grijpt me naar de keel, al die spanning. Ik moet soms echt naar lucht beginnen happen. Dat belooft voor de dag zelf…
Normaal kan ik mezelf op zo’n momenten nog redelijk in de hand houden maar dit is toch een te groot avontuur voor kalmte denk ik. Net niet hyperventileren. Dit heb ik echt nog nooit meegemaakt. Duidelijk het spannendste moment ooit in m’n leven.
Binnen enkele dagjes hebben Pie en ik zo’n klein wezentje om voor te zorgen voor de rest van ons leven. Is het dan abnormaal dat er hier een klein beetje paniek uitbreekt?
Maar we zijn er klaar voor… laat dat wolkje maar komen!

Ondertussen worden ons wondertje zijn eerste vriendjes en vriendinnetjes geboren. In 1 maand tijd worden hier 5 boelekes geboren. 3 zijn er al, nog 2 te gaan. Speelkameraadjes genoeg dus;-)
En dat is dan nog maar op 1 maand. Op 1 jaar zijn het er nog een stuk meer. Als ik goed tel dan denk ik dat het 12 kleine wondertjes zijn op 10 maand of zo. ‘t Is eigenlijk een beetje te gek voor woorden!

Het wordt een gekke periode, en daar zijn we blij om!!!

XO
Aïs

Tik tak… tik tak… We gaan spannende tijden tegemoet. Binnen dit en twee weken zullen Aïs en ik zowat de grootste stap in ons leven zetten die we ooit zullen zetten. Beangstigend, maar ook o zo spannend. Weten dat we binnen 2 weken niet meer met zijn twee zijn, maar dat er een klein wondertje ons zal vergezellen voor de rest van ons leven. Het is moeilijk voor ons om in te schatten wat ons te verwachten staat, maar ik ben zeker van dat we hier klaar voor zijn. En ik kijk er dan ook ontzettend naar uit. Wetende dat ik binnenkort elke ochtend een klein wezentje kan natsplensen bij wondertje zijn/haar ochtendbadje, dat er binnen nog wat meer maanden ten huize Hens-Fryns eerste stapjes zullen gezet en eerste woordjes worden gezegd. En dat wij op de eerste rij mogen zitten, dat wij dat kleine wezentje mogen verzorgen, opvoeden, liefhebben. Ik ben er van overtuigd dat ons wondertje een spetterend leven zal krijgen, niet alleen omdat Aïs en ik daar alles voor zullen doen, maar vooral omdat er achter ons nonkels en tantes staan, oma’s en opa’s en vrienden en vriendinnetjes die ons zullen helpen.

Hoe klaar we ook zijn, spanning is op dit moment toch nog het meest overheersende gevoel. Niet alleen voor wondertje komen er nog veel eerste keren aan, ook voor mij. De eerste pamper, de eerste huilbui, de eerste … Wondertje en wij, we gaan mooie tijden tegemoet met z’n drietjes.

Alvast bedankt aan iedereen voor de steun de voorbije maanden. We gaan jullie nog nodig hebben!

Tot gauw!!!

Paps

Waarschijnlijk nog (maar) 3 weken te gaan!!!

Zelf vind ik het een verwarrende periode nu. Aan de ene kant mag deze zwangerschap nu echt wel eindigen. Negen maand heb ik toch redelijk afgezien. Vooral de laatste maand was ééntje om weer vlug te vergeten. Deze maand heb ik mij vooral op mezelf geconcentreerd. Ik denk niet dat buiten familie er veel zijn geweest die me hebben gezien of gehoord. Waarvoor mijn excuses! Ik maak het na de geboorte en wat rust zeker wel eens goed, beloofd.
En dan is er dus de andere kant… wil ik dat klein wondertje wel al uit mijn buik?! Want nu zit zij/hij daar natuurlijk wel heel veilig. Ook de zorgen vallen nu nog goed mee. Zijn Pie en ik eigenlijk wel klaar om dat kleintje op te voeden? Hoe hard gaat dit ons leventje met 2 veranderen?… Ongetwijfeld HEEL hard, maar toch kan ik het mij niet helemaal voorstellen. Veel vragen en twijfels dus. Maar die zullen wel oplossen eens dat kleintje er is en gaandeweg zullen we wel leren. Er zijn er genoeg die het voor ons gedaan hebben. De gedachte van “Amai, als die nen kleine kunnen opvoeden dan kunnen wij da toch zeker ook wel” is er eentje die toch altijd wel wat deugd doet.;-)

Nu, alles staat hier klaar dus ons wondertje mag komen. Net zoals Pie en ik er klaar voor zijn denk ik dat het kleintje er eigenlijk ook al klaar voor is. De beweging in mijn buik is soms echt niet meer om aan te zien. Precies of elk ogenblik komt er een hoofdje, voetje of armpje tevoorschijn. Velen zeggen dat je op het einde van je zwangerschap de baby minder maar harder voelt. Wel ik voel het inderdaad harder maar zeker NIET minder, integendeel… Misschien heeft dit te maken met de rare stuitligging waarin ons kleintje is gekropen. Ik maak het natuurlijk ook niet makkelijk met die dubbele baarmoeder van me. Bovenste deel van wondertje in de linkerbaarmoeder, onderste deel in de rechterbaarmoeder. Ons kleintje zal dus geboren worden en buiten de wereld ook nog de helft van haar/zijn lichaampje moeten ontdekken. Als zij/hij later enorm nieuwsgierig is, weten we in elk geval aan wat we dit kunnen toeschrijven.;-)

Zoals de meeste wel al weten wordt ons boeleke normaal gesproken geboren met een keizersnede. Tenzij er nu nog wel heel rare bewegingen gebeuren en ons kleintje tegen alle verwachtingen in toch nog de juiste richting vindt. Maar dit is zo goed als onmogelijk. Nu, het is natuurlijk nog altijd een kleintje van Pie en mij, dan is waarschijnlijk niks echt onmogelijk…;-)
Soit, een keizersnede dus… Iedereen denkt dat ik nerveus ben of schrik heb van de operatie, maar eigenlijk valt dat goed mee. Natuurlijk sta ik niet te springen om opengesneden te worden maar het gebeurt zoveel en eigenlijk zit ik daar niet echt mee in. Mijn nerveusiteit komt vooral voor alles na die operatie. Een keizersnede is dan volgens iedereen misschien een gemakkelijke manier om te bevallen maar ik denk dat het genezingsproces nadien toch ook niet te onderschatten is. Maar ach, al bij al ben ik niet zo’n piekeraar en zie ik wel wat het wordt. Ik moet er toch door en ons klein, lief, schattig wolkje zal de pijn wel verzachten.

Donderdag moeten we terug naar de gyneacoloog en dan zal waarschijnlijk beslist worden wanneer ik binnen moet in het ziekenhuis. Dat zal toch raar doen denk ik. Zo weten van: die dag gaan we naar het ziekenhuis en wordt ons wondertje geboren. De nacht ervoor doen we denk ik geen oog dicht van de zenuwen. In elk geval gaan we ons laatste avondje met 2 toch wel gezellig doorbrengen. Daarna zijn we voor altijd met 3!!!

XO
Aïs

P.S.: Ik denk dat wondertje zijn PC’tje weer stuk is of zo. Misschien moet zij/hij maar eens een hartig woordje spreken met haar/zijn papa!;-)

Hallooooooo, halloooooooo, …????

Komt er hier nog iemand af en toe een kijkje nemen? Veel kans niet, want papa en mama hebben deze blog een tijdje wat aan de kant laten liggen. Dus vanaf nu neem ik het maar over. Na 8 maanden zijn de mensen van telenet eindelijk mijn internetverbinding hier komen installeren. Een beetje laat, maar beter laat dan nooit.

Vandaag ben ik met mama en papa naar de dokter geweest. Niet zo mijn beste vriend want die duwt altijd met vanalle machines op mijn huisje, dus ik weet er niet beter op dan flink terug te duwen. Best grappig hoor… Ik hoorde de dokter ook tegen mama en papa zeggen dat ik mooi dikker aan het worden ben, de onbeschofterik. OK, ik ben de laatste maanden al wel wat kilootjes aangekomen, maar om me dat zo in mijn gezicht te zeggen.

Aan het einde van het bezoekje hoorde ik de dokter zeggen dat hij me binnen een klein maandje er uit zou halen. Ik weet niet wat ze hiermee bedoelen, maar het klinkt onheilspellend, vinden jullie niet? Ik ben me dus nu al maar aan het voorbereiden om dit zo lang mogelijk tegen te houden. Hoewel dat ik wel nieuwsgierig ben om allemaal nieuwe vriendjes te maken, want soms ben ik hier toch wat alleen. Ik ben best benieuwd wie die oma’s en opa’s, meter en peter, nonkels en tantes zijn. Misschien ga ik dan ook eens te weten komen wie die zingende bende is die zich altijd “de vedetten” noemen.

Zo, ik ga hier nog wat genieten van mijn mama en papa. Als ik (over)morgen mijn computertje ergens kan aansluiten, laat ik zeker nog van me horen!

Oh ja, hieronder kan je al een fotootje van me zien!

Tot later!
Klein Wondertje 

 

Shame on me! Hoe lang is dat hier weer niet geleden… Discipline is zo nog nooit mijn sterkste kant geweest, maar nu ga ik toch enkele minuutjes maken voor jullie! Kwestie dat iedereen weer even op de hoogte is van hoe het met ons gaat!

Wel redelijk goed! aïssa is wel nog regelmatig misselijk en ook overgeven komt er nog iets te veel bij, maar toch goed… Waarom? Ons kleinte is alive en vooral KICKING! Echt niet te doen, Aissa haar buik neemt alle vormen aan door schoppende beentjes en slagende armpjes, best schattig eigenlijk. Het is vooral fascinerend hoe ons kleintje heel dag rustig kan zijn en dan genadeloos kan toeslaan als we in bed willen kruipen. Dat belooft voor de toekomst

Maar alles komt dus stilaan op zijn pootjes terecht, nog een paar laatste dingen te regelen en wij zijn er helemaal klaar voor!

Ok, ik geef het toe! Het is veel te lang geleden dat er hier nog iets interessants te beleven viel… Maar het wordt allemaal beter

Gisteren is ons kleintje voor de eerste keer naar Gent geweest. Het is wel eens leuk om met een bolle buik over de Overpoort te lopen. We hebben ons natuurlijk niet volledig al “shakend” laten gaan, maar een zwangerschap hoeft duidelijk ook geen gevangenis straf te zijn. Verder begint alles meer en meer op wieltjes te lopen, het is ook daarom er niet altijd evenveel inspiratie is om te schrijven. Ik ben nu eenmaal een crisisauteur…

De twee babybeurzen die we de voorbije weken hebben bezocht waren misschien een aanleiding tot een crisis, maar deze heb ik nog nipt kunnen bedwingen. Bij deze een tip voor alle aanstaande mama’s en papa’s, baby beurzen zijn niet de moeite!

We hebben ondertussen al wel voldoende inspiratie en ervaring opgedaan om morgen onze geboortelijst te gaan leggen. Er is me verteld dat dit een 3 à 4 uur durende veldslag is in de kinderwinkel, dus hier kijk ik wel naar uit. Mijn cola light en kinder Bueno liggen al klaar als tussendoortje! Ook onze geboortekaartjes krijgen hoe langer hoe meer vorm, er is nog wel heel wat werk, maar het idee is er!

Allemaal een prettig weekend gewenst en in Oostende!

Ciao!

P.

5 maand… de tijd… te traag… te snel… beetje van beide eigenlijk.
Traag omdat we zo uitzien naar ons kleintje. Eindelijk dat kleine wezentje in onze armen kunnen houden, er voor kunnen zorgen, knuffelen,…
Snel omdat ik toch wel een klein beetje schrik begin te krijgen. Zal alles wel vlot verlopen, zal ons kleintje gezond zijn, zal Pieter niet flauwvallen;-),…
Zoveel verschillende gevoelens en emoties, ’t is soms wel wat verwarrend!

Toch is het overwegende gevoel dat het traag gaat. Ons kleintje mag er echt vlug zijn. Gewoon al omdat ik me toch nog elke dag wel eens misselijk voel, een paar keer per week nog wel eens overgeef en me dus niet altijd super voel. Nochtans heb ik de neiging om als ze me vragen “hoe is ’t er mee?”, te antwoorden “goed, goed”. Het is een automatisme geworden. Nu, al bij al ben ik redelijk in orde. Ik mis het gewoon een beetje om me constant 100% te voelen en onnozel te kunnen doen;-)

En er is nog één iets dat ik heel hard mis: DANSEN!
En dan heb ik het niet over staan shaken in de living want dat doe ik nog genoeg hoor. Nee, ik heb het over met vrienden weggaan en onnozel staan dansen op een overvolle dansvloer. Want laat ons eerlijk zijn; een overvolle dansvloer met een buik als die van mij… ’t is geen zo goed idee!
Begrijp me niet verkeerd, het is niet zo dat ik hier nu al spijt heb dat ik niet meer genoeg ga kunnen weggaan. We gaan nu al veeeeel minder uit en ik heb er eigenlijk geen last van. We krijgen er iets heel moois voor terug.
Het is gewoon zoals het is: ik mis het onnozel dansen en ik mis ondertussen sommige mensen om me heen. Mij lijkt het dat ik sommige nu al verwaarloos. Mensen dat ik zo graag heb maar nu veel minder zie of hoor. En ik mis ze!!!

Ok, er beginnen hier dingen door mijn hoofd te spelen… tijd om hier af te sluiten… tijd om dingen te ondernemen zodat het gemis de kop wordt ingedrukt.

Tot de volgende!

xo
Aïs