5 maand… de tijd… te traag… te snel… beetje van beide eigenlijk.
Traag omdat we zo uitzien naar ons kleintje. Eindelijk dat kleine wezentje in onze armen kunnen houden, er voor kunnen zorgen, knuffelen,…
Snel omdat ik toch wel een klein beetje schrik begin te krijgen. Zal alles wel vlot verlopen, zal ons kleintje gezond zijn, zal Pieter niet flauwvallen;-),…
Zoveel verschillende gevoelens en emoties, ’t is soms wel wat verwarrend!

Toch is het overwegende gevoel dat het traag gaat. Ons kleintje mag er echt vlug zijn. Gewoon al omdat ik me toch nog elke dag wel eens misselijk voel, een paar keer per week nog wel eens overgeef en me dus niet altijd super voel. Nochtans heb ik de neiging om als ze me vragen “hoe is ’t er mee?”, te antwoorden “goed, goed”. Het is een automatisme geworden. Nu, al bij al ben ik redelijk in orde. Ik mis het gewoon een beetje om me constant 100% te voelen en onnozel te kunnen doen;-)

En er is nog één iets dat ik heel hard mis: DANSEN!
En dan heb ik het niet over staan shaken in de living want dat doe ik nog genoeg hoor. Nee, ik heb het over met vrienden weggaan en onnozel staan dansen op een overvolle dansvloer. Want laat ons eerlijk zijn; een overvolle dansvloer met een buik als die van mij… ’t is geen zo goed idee!
Begrijp me niet verkeerd, het is niet zo dat ik hier nu al spijt heb dat ik niet meer genoeg ga kunnen weggaan. We gaan nu al veeeeel minder uit en ik heb er eigenlijk geen last van. We krijgen er iets heel moois voor terug.
Het is gewoon zoals het is: ik mis het onnozel dansen en ik mis ondertussen sommige mensen om me heen. Mij lijkt het dat ik sommige nu al verwaarloos. Mensen dat ik zo graag heb maar nu veel minder zie of hoor. En ik mis ze!!!

Ok, er beginnen hier dingen door mijn hoofd te spelen… tijd om hier af te sluiten… tijd om dingen te ondernemen zodat het gemis de kop wordt ingedrukt.

Tot de volgende!

xo
Aïs