Waarschijnlijk nog (maar) 3 weken te gaan!!!

Zelf vind ik het een verwarrende periode nu. Aan de ene kant mag deze zwangerschap nu echt wel eindigen. Negen maand heb ik toch redelijk afgezien. Vooral de laatste maand was ééntje om weer vlug te vergeten. Deze maand heb ik mij vooral op mezelf geconcentreerd. Ik denk niet dat buiten familie er veel zijn geweest die me hebben gezien of gehoord. Waarvoor mijn excuses! Ik maak het na de geboorte en wat rust zeker wel eens goed, beloofd.
En dan is er dus de andere kant… wil ik dat klein wondertje wel al uit mijn buik?! Want nu zit zij/hij daar natuurlijk wel heel veilig. Ook de zorgen vallen nu nog goed mee. Zijn Pie en ik eigenlijk wel klaar om dat kleintje op te voeden? Hoe hard gaat dit ons leventje met 2 veranderen?… Ongetwijfeld HEEL hard, maar toch kan ik het mij niet helemaal voorstellen. Veel vragen en twijfels dus. Maar die zullen wel oplossen eens dat kleintje er is en gaandeweg zullen we wel leren. Er zijn er genoeg die het voor ons gedaan hebben. De gedachte van “Amai, als die nen kleine kunnen opvoeden dan kunnen wij da toch zeker ook wel” is er eentje die toch altijd wel wat deugd doet.;-)

Nu, alles staat hier klaar dus ons wondertje mag komen. Net zoals Pie en ik er klaar voor zijn denk ik dat het kleintje er eigenlijk ook al klaar voor is. De beweging in mijn buik is soms echt niet meer om aan te zien. Precies of elk ogenblik komt er een hoofdje, voetje of armpje tevoorschijn. Velen zeggen dat je op het einde van je zwangerschap de baby minder maar harder voelt. Wel ik voel het inderdaad harder maar zeker NIET minder, integendeel… Misschien heeft dit te maken met de rare stuitligging waarin ons kleintje is gekropen. Ik maak het natuurlijk ook niet makkelijk met die dubbele baarmoeder van me. Bovenste deel van wondertje in de linkerbaarmoeder, onderste deel in de rechterbaarmoeder. Ons kleintje zal dus geboren worden en buiten de wereld ook nog de helft van haar/zijn lichaampje moeten ontdekken. Als zij/hij later enorm nieuwsgierig is, weten we in elk geval aan wat we dit kunnen toeschrijven.;-)

Zoals de meeste wel al weten wordt ons boeleke normaal gesproken geboren met een keizersnede. Tenzij er nu nog wel heel rare bewegingen gebeuren en ons kleintje tegen alle verwachtingen in toch nog de juiste richting vindt. Maar dit is zo goed als onmogelijk. Nu, het is natuurlijk nog altijd een kleintje van Pie en mij, dan is waarschijnlijk niks echt onmogelijk…;-)
Soit, een keizersnede dus… Iedereen denkt dat ik nerveus ben of schrik heb van de operatie, maar eigenlijk valt dat goed mee. Natuurlijk sta ik niet te springen om opengesneden te worden maar het gebeurt zoveel en eigenlijk zit ik daar niet echt mee in. Mijn nerveusiteit komt vooral voor alles na die operatie. Een keizersnede is dan volgens iedereen misschien een gemakkelijke manier om te bevallen maar ik denk dat het genezingsproces nadien toch ook niet te onderschatten is. Maar ach, al bij al ben ik niet zo’n piekeraar en zie ik wel wat het wordt. Ik moet er toch door en ons klein, lief, schattig wolkje zal de pijn wel verzachten.

Donderdag moeten we terug naar de gyneacoloog en dan zal waarschijnlijk beslist worden wanneer ik binnen moet in het ziekenhuis. Dat zal toch raar doen denk ik. Zo weten van: die dag gaan we naar het ziekenhuis en wordt ons wondertje geboren. De nacht ervoor doen we denk ik geen oog dicht van de zenuwen. In elk geval gaan we ons laatste avondje met 2 toch wel gezellig doorbrengen. Daarna zijn we voor altijd met 3!!!

XO
Aïs

P.S.: Ik denk dat wondertje zijn PC’tje weer stuk is of zo. Misschien moet zij/hij maar eens een hartig woordje spreken met haar/zijn papa!;-)