Hoewel ik het hier niet al typend ga bewijzen, durven er soms al eens wat Westvlaamse klanken uit mijn mond komen. Hoewel deze eerder een lachwekkend effect hebben, vind ik het wel leuk. Ja, willen of niet, ik ben toch wat West-Vlaming aan het worden. (Hoewel ik altijd van’t binnenland zal blijven, aangespoeld…).

Nog leuker vind ik dat ons kleintje meer West-Vlaming zal worden dan ik, en eigenlijk zelfs Oostendenaar. Ene/Een van ‘t zeetje Hoewel we het hem/haar nooit helemaal zullen aanleren zal ons baby’tje beter West Vlaams kunnen dan ik. Hij/Zij zal misschien ooit een surf(st)er kunnen worden, zal het weer kunnen voorspelen zoals alleen maar mensen uit Oostende dat kunnen en zal mij misschien wel aangespoeld kunnen noemen. Nog leuker is om te weten dat hij/zij altijd wanneer hij/ze maar wil naar het strand zal kunnen of de duinen in trekken, of gewoon eens naar de zee kan gaan kijken. Hij/Zij zal altijd kunnen genieten van het micro-klimaat hier, want geloven of niet… In Oostende is het altijd goed weer!

Toch beschouw ik het als mijn taak om hem/haar ook het nodige Mechelse gevoel mee te geven. Hij/zij zal nooit 100% West-Vlaams zijn, er zal altijd dat tikkeltje Mechelen blijven, en dat vind ik wel belangrijk. Is het als KV Mechelen supporter of als shoppingaddict in Mechelen, het maakt me allemaal niet veel uit. Ons meisje of jongen zal zowaar een multiculturele basis hebben. En dat is in deze tijden o zo belangrijk.

Ik kijk er alvast naar uit wat een combinatie van Oudenburg met O.-L.-Vr.-Waver teweeg brengt en ik ben er van overtuigd dat het niets dan goeds zal zijn…

We’ll keep you posted!

Zo, zaterdag vierde Ais en ik onze 7^e verjaardag. De setting was ongelooflijk romantisch, we hadden als locatie namelijk gekozen voor de voetbalkantine van KWS Oudenburg voor deze, toch wel speciale, verjaardag. Het concept: mosselsoupé. De intimiteit van de avond werd enigszins verstoord door collega-voetballers die, vooral mij, op tijd en stond bevoorrade van een pintje en de in het rond vliegende mossels. Ook het kaarslicht ontbrak en de romantische muziek werd vervangen door een niet te missen draaiset van onze voorzitter, waar de (en mijn gehoor liet me jammer genoeg in de steek) clouseau’s en Laura Lynn’s ongetwijfeld niet ontbraken… maar toch waren we gelukkig. Gelukkig om met ons drietjes samen te zijn in een (rookvrije) voetbalkantine waar we graag vertoeven, met een hoopje mensen die we graag rond ons hebben, met lekkere mosselen, met een overwinning, meer moest dat niet zijn… Ik zou zelfs durven zeggen. Leve de Waait star!

En voor de mensen die me nu al aan het nomineren zijn voor romanticus van de eeuw, we hebben heus wel wat dingen samen gedaan. ’s Morgens zijn we gaan ontbijten met een glaasje champagne, wat gaan winkelen en tenslotte voor ons kleinte zijn geboortekaartje gaan kijken. De volgende stop worden de geboortesuiker en de geboortelijst.

Vwala!

En zo klikt de klok langzaam verder… 21 weken, dat is blijkbaar een week over de helft. Ik begin stilaan te ondervinden dat een zwangerschap lang kan duren voor een papa in spé. Het zou wat mij betreft al gerust enkele maanden mogen verder zijn. Ik kijk uit naar de spanning de weken voor de geboorte. Beseffen dat het elk moment zo ver kan zijn, dat ons kleintje eindelijk bijna geboren zal worden… Versta me niet verkeerd; zwanger zijn is ook leuk. Stoefend door de straten lopen met het buikje van Aïssa bevalt me ook wel enorm. Maar toch, ik kan niet wachten… ik kan niet wachten om papa te worden. Nee, fout,… papa ben ik nu al!

Heyho!

Hier zijn we weer! Up and running na ons uitje naar het warme Turkije. Zo een weekje de zon zien kan echt wel deugd doen, maar daar kunnen de thuisblijvers voorlopig niet over meespreken :-p

Op reis gaan krijgt een heel andere opvatting eens je zwanger bent. Als je nu mama’s en papa’s met hun kroost bezig ziet, let je al wat meer op.

“hey schat, zou  die van ons dat mogen?”
“tuurlijk niet, en trouwens die zou dat al niet eens doen. Wij gaan wel nen goed opgevoede kleinde hebben zenne.”

“Zie daar, wat hebben ze die nu aangedaan!”
“Ochotte, het kind, nochtans zo een schattig ventje anders.”

Natuurlijk niet allen kritiek! We hebben ook luidkeelse uitroepen gehad van respect naar andere ouders:

“ooooh, wat een schattig meisje! Zie die haartjes en kleedjes!!”

Je hebt het al wel door, ik zou zo nog even kunnen doorgaan. Waar het op neer komt, is dat het echt wel best leerrijk is om andere ouders bezig te zien. Je gaat er al eens door nadenken hoe je het zelf wil aanpakken. Maar zoals altijd zal ook hier de theorie wel niet te vergelijken zijn met de praktijk.

By the way, we zijn ondertussen de 20 maanden voorbij!!!

blog you!
Pieter

stay tuned…

Een weekje na mijn ziekenhuisavontuur… en ik voel me weer ok. Het was spannend maar alles is in orde gekomen. Mijn pijnstillers leg ik voorlopig wel nog niet te ver uit mijn buurt.

Maandag hadden we dan terug een afspraak bij de gyne. Ons kleintje was duidelijk in vorm en heeft zich dan ook van alle kanten laten zien. Dat belooft…
Er werd ons ook de vraag gesteld of we het geslacht wilden weten. Na lang beraad hebben we maar besloten dat we voor een verrassing gaan. Pieter kan niet zwijgen dus leek dit ons de beste oplossing;-)

En nu, nu is het uitkijken naar zondag! Midden in de nacht vertrekken we voor een weekje naar Turkije. HET WERD TIJD!!!
Voor iemand zoals ik, bij wie het reizen in het bloed zit, is het heel moeilijk om lang in het Belgenlandje te blijven. Ondanks de bezorgdheid dat daar hopelijk niks mis gaat, kan ik niet wachten om te vertrekken. Zon, zwembad en eten, meer heb ik momenteel niet nodig hoor;-)

xo
Aïs

Miljaarde, aan die online foto-albums is toch altijd iets mis! Ik dacht de foto’s die ik gemaakt heb van Steven zijn trouw hier rustig online te zetten. Neen hoor, “u kan maximaal 200 foto’s opladen tenzij u kiest voor een upgrade”. Tot zover de definitie van een gratis Flickr Account! Daarom dat ik hier rechts maar een kleine selectie heb gemaakt van foto’s van de trouw. Jammer, want die Flickr zat leuk in elkaar.

Daarom staan al die foto’s nu online op een zita(telenet)-account. Meer ruimte, minder limieten, maar dat is dan weer overuidelijk te merken aan de lay out! Och ja, een mens kan niet alles hebben zekers…

Dus voor de geïnteresseerden in het hele album, foto te vinden op: http://foto.zita.be/3705504292. Als je een foto in HR wenst, geef maar een gil!

Veel plezier

“En nu hebben we het echt allemaal wel gehad!”

4 maanden misselijkheid, enkele daagjes ziekenhuis op een niet zo ideale periode, het zuur, … Vanaf nu gaat alles beter gaan en kunnen we beginnen genieten van onze zwangerschap. Niet dat we dat nu nog niet doen, maar bij genieten hoort volgens mij ook je 100% voelen. En dat kan vanaf nu beginnen.

We kijken er dan ook ontzettend naar uit, de tijd is gekomen om stilaan te beginnen aan adressen voor geboortekaartjes te verzamelen, om geboortekaartjes te ontwerpen, om kleertjes te gaan kopen, om eens te gaan kijken naar kamers, om ons huisje babyproof te maken, … Het valt me hier net te binnen, maar baby’tjes brengen precies heel wat werk mee Maar dat hadden we wel verwacht!

Nog goed nieuws! Ik hoor hier net op de radio dat kinderen vanaf nu gratis schoolmateriaal krijgen… Het is mss nog ver van ons bed, maar geef toe: het is goed nieuws!

En aan alle mensjes: nogmaals bedankt voor de vele lieve berichtjes, vragen en gewoon de interesse over hoe het met ons ging! Voor degene die het nog niet moesten weten, Ais is ondertussen veilig en gezond uit het ziekenhuis!

Straks naar gyneacoloog… spannend!

x
Pieter

terug thuis!

 

Miserie… dat is het minste wat je kan zeggen. Wat een mooie dag moest worden en wat eigenlijk ook een mooie dag was, eindigde voor ons toch een beetje in mineur. Eerst getuige op de trouw van mijn broer, daarna een glaasje champagne in de mechelse zon en een diner in een leuk Liers restaurant. Voor mij was het helemaal perfect, ware het niet dat Aïs kloeg van regelmatige steken in haar nieren. Maar enfin, om de goede sfeer niet te verpesten gingen we ervan uit dat het wel zou beteren. En dat deed het eigenlijk ook, tot ’s nachts… De pijn was niet meer te harden en dus was er maar één conclusie mogelijk: op naar het ziekenhuis in Oostende. Aangezien we in Mechelen sliepen, hebben we eerst mijn mam en pap op de hoogte moeten brengen. Vooral ons mam sloeg een beetje achterover van het nieuws… En dan al, ik zou het niet mogen zeggen, racend naar Oostende.

Een goed uurtje laten rond 4u30 kwamen we aan in het ziekenhuis in Oostende. De mensen van de kraamkliniek hadden ons zien aankomen en hadden al gauw door wat het probleem was. Blijkbaar is ons kleintje nogal aan de koppige kant en wil hij/zij niet helemaal op de juiste plaats liggen. Hierdoor worden er urineleiders wat geblokkeerd en zwelt de niet op… Kortweg; miserie. Aïs ligt nu haar tweede nacht in het ziekenhuis en hopelijk mag ze morgen naar huis, zodat we zaterdag rustig kunnen genieten van Annelies&Steven: The Wedding – part 2.

Op veel  beterschap!!
slaapwel.

x
Pieter